Συγγενικά δικαιώματα: Η νομική θέση του GEA για την απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών

Συγγενικά δικαιώματα: Η νομική θέση του GEA για την απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών

Απάντηση του ενιαίου ΟΣΔ συγγενικών δικαιωμάτων για την ηχογραφημένη μουσική GEA σε δημοσίευμα μας, το οποίο αφορούσε δικαστική απόφαση και συγκεκριμένα την 1019/2019 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, σύμφωνα με την οποία το Δικαστήριο απορρίπτει την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων του οργανισμού.

Στην απάντηση του GEA που δημοσιεύουμε ολόκληρη παρακάτω, αξίζει να σημειώσουμε.

Ήταν και είναι ξεκάθαρο ότι το Δικαστήριο  δεν απαλλάσσει τους χρήστες από την καταβολή των συγγενικών δικαιωμάτων, αλλά παραπέμπει σε άλλη διαδικασία και συγκεκριμένα  στα τακτικά δικαστήρια για να αποφανθούν περί της συνολικής οφειλής των χρηστών έναντι του GEA. Δείτε όλη την απόφαση εδώ

Είναι ξεκάθαρο ακόμα πως η χρήση προστατευόμενων έργων από ΟΣΔ, απαιτεί την προηγούμενη άδεια από τους αντίστοιχους οργανισμούς διαχείρισης και προστασίας πνευματικών ή και συγγενικών δικαιωμάτων, οι οποίοι έχουν αναλάβει την εξουσία που τους έχουν παραχωρήσει οι δικαιούχοι.

Είναι ακόμα βέβαιο πως η πλειοψηφία των χρηστών αποφεύγει να καταβάλει τις αμοιβές που προβλέπονται στους ΟΣΔ, φέρνοντας διάφορα προσχήματα και δημιουργούν ακόμα και πρόβλημα στην επιβίωση των δικαιούχων στιχουργών, συνθετών, τραγουδιστών και μουσικών. Από την άλλη, οι χρήστες με την διάσπαση που προκλήθηκε από την παρέμβαση του κράτους με την δημιουργία της ΕΥΕΔ, καλούνται να πληρώνουν τρεις διαφορετικούς φορείς για χρήση μουσικής, ενώ για την χρήση τηλεόρασης 7 !

Δυστυχώς το κράτος δεν έχει ασχοληθεί σοβαρά με ένα χρόνιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τόσο οι χρήστες, όσο και οι οργανισμοί και εν τέλη οι δικαιούχοι των έργων που εκτελούνται δημόσια.

Η απάντηση του GEA

Γραφείο Τύπου GEA GRAMMO – ΕΡΑΤΩ – ΑΠΟΛΛΩΝ

“Οι ελάχιστες αποκλίνουσες απόψεις που απαντούν στη νομολογία των δικαστηρίων μας σχετικά με την είσπραξη της ενιαίας και εύλογης αμοιβής που οφείλεται όταν ηχογραφημένη μουσική παρουσιάζεται στο κοινό ή μεταδίδεται ραδιοτηλεοπτικά, πρόκειται για τη διάταξη του άρθρ. 49 παρ. 1 ν. 2121/1993 σε συνδυασμό με το άρθρ. 22 παρ. 7 ν. 4481/2017, έχουν ως αποτέλεσμα να δουν το φως της δημοσιότητας, κάποιες τοποθετήσεις, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και γενικότερα στον ηλεκτρονικό τύπο.

Ένα πρώτο ζήτημα είναι αν παρίσταται νομικώς δυνατή η επιδίκαση της προσωρινής αμοιβής με τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, όταν η αμοιβή αφορά στο παρελθόν. Ορθή είναι η άποψη ότι αυτή η επιδίκαση είναι πάντοτε δυνατή. Κατά την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αμοιβή αυτή είναι ένα δικαίωμα οικονομικής ανταπόδοσης που δεν μπορεί να ασκηθεί πριν ένας υλικός φορέας ήχου χρησιμοποιηθεί για ραδιοτηλεοπτική μετάδοση ή οποιαδήποτε παρουσίαση στο κοινό. Αν, λοιπόν, γίνει δεκτή η άποψη ελάχιστης μερίδας της νομολογίας, η διάταξη του άρθρ. 22 παρ. 7 ν. 4481/2017, που προβλέπει την προσωρινή επιδίκαση στερείται πεδίου εφαρμογής, αφού η αμοιβή αφορά πάντοτε στο παρελθόν, οφείλεται μόνον για χρήση που έχει ήδη γίνει. Και, βεβαίως, η σπάνια απόρριψη της οποιασδήποτε αίτησης ασφαλιστικών μέτρων ουδόλως σημαίνει απαλλαγή του χρήστη, αλλά απλώς το ζήτημα θα επιλυθεί ως τέτοιο οριστικής επιδίκασης.

Το άλλο ζήτημα αφορά στον αν απαιτείται επικείμενος κίνδυνος/επείγουσα περίπτωση για τον προσδιορισμό και την επιδίκαση της προσωρινής αμοιβής, κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων. Κρατούσα είναι η άποψη ότι δεν πρόκειται για γνήσιο ασφαλιστικό μέτρο, ώστε να μην απαιτείται επικείμενος κίνδυνος/επείγουσα περίπτωση.

Προβάλλεται και η άποψη, γιατί να υποχρεούται κάποιος χρήστης να καταβάλλει αμοιβή, όταν η τηλεόραση είναι μεν ανοιχτή, αλλά χωρίς ήχο. Ασφαλώς, είναι πρόδηλη η προσπάθεια να απολαμβάνει κάποιος μόνον τα ωφελήματα, αλλά όχι τα βάρη της πράξης του. Αλλά αυτό το αντιπαρερχόμασθε. Η άποψη αυτή μαρτυρά ελλιπή κατανόηση του δικαίου της πνευματικής ιδιοκτησίας. Εκ λόγων καλής πίστης, θα το εξηγήσουμε. Αυτός που χωρίς άδεια διαθέτει βιβλία στην αγορά προσβάλλει την πνευματική ιδιοκτησία του συγγραφέα ακόμη και αν δεν πουλήσει ούτε ένα βιβλίο, ακόμη και αν κανείς δεν διαβάσει το βιβλίο. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση της τηλεόρασης δίχως ήχο. Η παρουσίαση στο κοινό τελείται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όταν παρέχεται η δυνατότητα στο κοινό να απολαύσει έργο/προστατευόμενο αντικείμενο. Αρκεί, λοιπόν, η δυνατότητα θέασης/ακρόασης, δεν απαιτείται να λάβει αυτή χώρα. Και κλειστός να είναι ο τηλεοπτικός δέκτης αμοιβή οφείλεται.

Εγείρεται, ακόμη και σήμερα, το ζήτημα ποιους εκπροσωπεί ο GEA. Η απάντηση είναι γνωστή: το σύνολο των δικαιούχων, Ελλήνων και αλλοδαπών, και των έργων τους. Επ’ αυτού υπάρχει το νόμιμο τεκμήριο του άρθρ. 7 ν. 4481/2017.

Τέλος, εσχάτως δε, προβάλλεται το εξής επιχείρημα: Εφ’ όσον η άδεια του καταστήματος εντάσσεται στην κατηγορία «μουσική χρήσιμη», δεν δικαιούται ο GEA να αξιώνει αμοιβή με βάση την κατηγορία «μουσική απαραίτητη». Η ένταξη κάθε καταστήματος σε μία κατηγορία του αμοιβολογίου μας, του οποίου η δημοσίευση είναι υποχρεωτική κατά νόμο, γίνεται κατόπιν αυτοψίας επί του καταστήματος από τους συνεργάτες μας και διαπίστωση με κάθε τρόπο των πραγματικών δραστηριοτήτων της επιχείρησης. Και, ασφαλώς, η άδεια ουδένα δεσμεύει πλην τον κάτοχό της, με την αίτηση του οποίου και εκδόθηκε.

Το συμπέρασμα είναι ότι οι όποιες ελάχιστες αποκλίνουσες νομολογιακές θεωρήσεις των άνω ζητημάτων ασφαλώς και δεν απαλλάσσουν τους χρήστες μουσικής από τις υποχρεώσεις τους, και ειδικότερα την υποχρέωση να αναγγέλλουν, κατ’ εφαρμογή του άρθρ. 288 ΑΚ, την έναρξη της χρήσης ηχογραφημένης μουσικής και να καταβάλλουν την οφειλόμενη εύλογη αμοιβή

Γραφείο Τύπου GEA”

Ευχαριστούμε εκ των προτέρων

Leave a Reply

Your email address will not be published.